سرمایهگذاری در سلامت هزینه بر است زیرا مصرفکنندگان باید زمان و منابع اختصاص یافته به سلامت، مانند ورزش در ورزشگاههای محلی را در برابر اهداف دیگر مبادله کنند. این عوامل برای تعیین سطح مطلوب سلامتی مورد تقاضای فرد مورد استفاده قرار میگیرند. این مدل تأثیر تغییرات قیمت مراقبتهای بهداشتی و سایر کالاها، پیامدهای بازار نیروی کار مانند اشتغال و دستمزد و تغییرات تکنولوژیکی را پیشبینی میکند.
این پیشبینیها و پیش بینیهای دیگر از مدلهای توسعهٔ مقاله سال ۱۹۷۲ گروسمن پایه و اساس بسیاری از تحقیقات اقتصادسنجی انجام شده توسط اقتصاددانان حوزه سلامت است.
در مدل گروسمن، سطح بهینه سرمایهگذاری در سلامت، در حالی که هزینه نهایی سرمایه سلامت برابر با سودنهایی است اتفاق میافتد. با گذشت زمان سلامتی در برخی جهات کاهش مییابد(δ) نرخ بهرهای که مصرفکنندگان با آن مواجه است توسط (r) مشخص شدهاست. هزینه نهایی سرمایه سلامت را میتوان با اضافه کردن این متغیر پیدا کرد. ����=�+�
سودنهایی سرمایه سلامت نرخ بازده این سرمایه دربخشهای بازار است. در این مدل سطح بهینه سرمایه سلامت میتواند تحت تأثیر عواملی چون سن، دستمزدها و تحصیلات قرارگیرد. برای مثال(δ) با افزایش سن افزایش مییابد، بنابراین دستیابی به همان سطح از سرمایه سلامت یا سهم سلامت بعد از گذشت یک دوره یک ساله گران و گرانتر میشود. سن همچنین سود نهایی سهام سلامت را کاهش میدهد؛ بنابراین سطح بهینه سهام سلامت بعد از گذشت یک دوره یک ساله کاهش مییابد. فراتر از مسائل بنیادین، تقاضای واقعی برای مراقبتهای پزشکی مشتق شده از میل به داشتن سلامتی (بنابراین متأثر شده از تابع تولید سلامت) است.
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی، به دوستانتان معرفی کنید.