دانشجویان این رشته در ابتدا دروس پایه از قبیل فیزیک، آناتومی و فیزیولوژی را مطالعه می کنند و سپس دروس تخصصی تصویربرداری پزشکی را می آموزند و در همین زمینه با دستگاه های تصویربرداری و نحوه کارشان آشنا می شوند و پس از 2 سال می توانند به عنوان کاردان تصویربرداری، در بخش های رادیولوژی شروع به کار کنند. گفتنی است که اگر مسئول تکنولوژی رادیولوژی، آموزش لازم را ندیده باشد علاوه بر اینکه پرتو گیری بیمار را بالا می برد و به او آسیب می رساند، تصاویر مناسبی نیز از اعضای بدن تهیه نمی کند. در نتیجه، دکتر رادیولوژیست نمی تواند تفسیر مناسبی از تصاویر داشته و از روی آن ها تشخیص پزشکی دهد.
تفاوت توانمندی های کاردان و کارشناس این رشته نیز در آن است که در تکنولوژی پرتوشناسی از دستگاه های متفاوتی استفاده می شود و از اعضای مختلف بدن تصویربرداری می گردد. برخی از این تصویربرداری ها ساده است. مثل تصویربرداری از دست، پا و انگشتان، اما برخی از تصویربرداری ها تداخلی است. مثل تصویربرداری از سیستم گوارش، عروق و ادرار که اینگونه تصویربرداری ها، اختصاصی و نسبتا دشوار می باشد و نیاز به دانش ویژه دارد. در این میان تصویربرداری های ساده بر عهده فارغالتحصیلان کاردانی و تصویربرداری های تخصصی و کار با دستگاه های I.R.M و P.C بر عهده فارغ التحصیلان کارشناسی است.
کار رادیولوژیست، یک کار بیمارستانی است. از همین رو دانشجوی این رشته باید حس کار در بیمارستان و با بیماران را داشته باشد. همچنین باید بتواند درس هایی را که در طول تحصیل به صورت تئوری فرا گرفته، در کار عملی مورد استفاده قرار دهد و در نهایت لازم است که در درس های زیست شناسی، ریاضی و فیزیک توانمند باشد. تسلط به درس های ریاضی و فزیک تا جایی مهم است که برخی از استادان رادیولوژی معتقدند که دانشجوی این رشته باید از بین داوطلبان گروه آزمایشی ریاضی و فنی انتخاب گردد. زیرا بدون آگاهی از اصول فیزیک که بر مبنای آن، کار تصویربرداری انجام می گیرد، امکان اشتباه در این کار وجود دارد.
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی، به دوستانتان معرفی کنید.